Twee weken voor Pasen

Het eerste weekend van de Paasvakantie.
De vrijdagavondfiles beginnen al vroeg.
Wij, het OP.RECHT.MECHELEN.-festival, laat de files voor wat ze zijn. We gaan gewoon door. Paasvakantie of geen Paasvakantie.
 
Dit weekend ging Wat ze zeggen van de Olifant in première, speelde Wim Opbrouck zijn We shall overcome, werd de laatste voorstelling van Het Proces gespeeld en probeerde het concert :De laatste 7 woorden van Josef Haydn op zondagnamiddag de concurrentie met de Ronde van Vlaanderen aan te gaan. Dat laatste lukte niet echt maar alle andere voorstellingen zaten vol. Gewoon vol. Eerlijk gezegd ik kan het nog steeds niet geloven dat het festival zoveel volk trekt.
 
Maar ik kan het natuurlijk wel geloven want kijk, daar staat hij, de clown Ronaldo in zijn tent. Daar komt vanzelf volk op af. De man komt op met een triestesse die onder je huid kruipt. Hij staat daar in het midden van de piste, zegt niets maar weet de gevulde tent te betoveren. Waarna zich een meer dan boeiende voorstelling ontrold. Jonge energieke dansers, verbluffende muziek, opmerkelijk mooi uitgevoerd (het conservatorium verrast telkens opnieuw).
 
De kwetsbare clown die daar eenzaam en verloren staat kan de getergde Jozef K. uit Het Proces de hand schudden. De een gewelddadig omgebracht, de ander subtiel in een hoek gedrukt maar uiteindelijk ook omgebracht. Wat is recht en wat is rechtvaardigheid? Laten we het elkaar toezingen schreeuwt Wim Opbrouck het uit in zijn theaterconcert aan de andere kant van de stad. Waarna hij de zaal vult met samenhorigheid.
 
De dag erna wint Philippe Gilbert de Ronde van Vlaanderen.
“Wir setsen uns mit tranen nieder”.
Nee daar moeten we nog even op wachten. Maar ze komt eraan: De Mattheuspassie.
Daags na Parijs – Roubaix.